Reakcja na ogień

Euroklasa wyrobu czyli klasyfikacja reakcji na ogień wskazuje, czy i jak wyrób przyczynia się do rozwoju pożaru, tzn. jak szybko się pali i ile energii przy tym wytwarza. Badania reakcji na ogień przeprowadzane są na podstawie normy PN-EN 13501-1.

Euroklasa umożliwia badanie reakcji wyrobów budowlanych na ogień i klasyfikowanie ich według tych samych zasad i kryteriów w całej Europie. Oznaczenie Euroklasy można już znaleźć na etykietach wielu wyrobów budowlanych, a niedługo będzie wymagane dla wszystkich. Choć jest kilkadziesiąt różnych klas ogniowych, istnieją trzy proste reguły ułatwiające ich zrozumienie. Po pierwsze, Euroklasa jest kombinacją trzech oznaczeń: klasy podstawowej i dwóch uzupełniających. Najważniejsza jest podstawowa Euroklasa wyrobu, która wskazuje, jak wyrób przyczynia się do rozwoju ognia. Najbezpieczniejszym wyborem jest produkt z Euroklasą A1, a następnie A2 i B. Produkty znajdujące się w klasach C, D, E oraz F, badane w pomieszczeniu w skali naturalnej (RCT – Room Corner Test) doprowadzają do rozgorzenia, czyli gwałtownego, wybuchowego rozprzestrzeniania się ognia, charakteryzującego się skokowym wzrostem temperatury.

Euroklasa, czyli czy to się pali?

O czym informuję Euroklasy?

Euroklasa wyrobu – wskazuje, czy i jak wyrób przyczynia się do rozwoju pożaru, tzn. jak szybko się pali i ile energii przy tym wytwarza. W celu jej określenia poddaje się badaniu i ocenie następujące parametry:

• ilość i szybkość wytwarzania ciepła,
• czas do zapalenia,
• rozprzestrzenianie płomieni.

Nie tylko ogień!

To nie ogień, tylko dym powoduje śmierć większości, bo dwóch trzecich wszystkich ofiar pożarów. Przeszkadza w prowadzeniu akcji ratunkowej i wywołuje u ludzi osłabienie zmysłu orientacji, co w czasie pożaru utrudnia opuszczenie budynku. Właśnie dlatego etykiety produktów budowlanych oznaczone Euroklasami od A2 do D muszą także wskazywać na wielkość emisji dymu.

Określa ilość i szybkość wytwarzania dymu w warunkach pożaru. Ta klasyfikacja nie dotyczy materiałów najbezpieczniejszej klasy A1 (do której należy wełna ROCKWOOL) i najniższych klas E i F. Bez badań wiadomo, że wyroby A1 prawie nie wytwarzają dymu, a wyroby z klasy E lub F wytwarzają go bardzo dużo. Klasy emisji dymu to s1, s2 i s3. Im więcej dymu, tym wyższa cyfra. Dzięki temu oznaczeniu nie tylko profesjonaliści, ale i konsumenci mają możliwość identyfikowania wyrobów mogących stworzyć potencjalne zagrożenie.

Płonące krople, czyli ryzyko oparzeń i przenoszenia ognia

Wyroby budowlane objęte klasami od A2 do E muszą także posiadać oznaczenie wskazujące na możliwość tworzenia płonących kropel i cząstek, które mogą powodować dalsze rozprzestrzenianie się pożaru oraz oparzenia. Angielski odpowiednik - „droplet” - został skrócony w oznaczeniu do litery „d”. 3 klasy oznaczone są: d0, d1 lub d2. Dotychczas bardzo niewiele krajowych klasyfikacji ogniowych brało pod uwagę czynnik płonących kropel/cząsteczek. Dzięki europejskiej klasyfikacji projektant lub konsument może wybrać bezpieczniejsze materiały, również ponad wymaga-nia lokalnych przepisów.

Oczywiście nie dotyczy materiałów klasy A1 bo te, nie paląc się, nigdy takich nie wytwarzają. Towarzyszy klasom od A2 do E i ocenia możliwość tworzenia się płonących kropel i cząstek, które mogą powodować dalsze rozprzestrzenia-nie się pożaru oraz wywoływać oparzenia skóry.